രോദനം

രോദനം  


മിഴികൾരണ്ടുംതുറന്നെങ്കിലുമിരുട്ടാ-

ണിതറിയുന്നുഞാനെന്റെയപലജന്മം. 



ഉടലൊട്ടിനീണ്ടുഗ്രവിഷസർപ്പമായി

ഞാനുടലോടുചേർന്നങ്ങിഴഞ്ഞിടുമ്പോൾ 



കണ്ണിൽനിന്നുതിരുമീക്കലിയുടെകനൽക്കാറ്റി

ലിന്നൊരുശവംനാറിപൂത്തിടുമ്പോൾ 



കലികാമമൊട്ടിയിന്നിഴചേർന്നുയർത്തിടും 

ശീല്ക്കാരമെങ്ങും മുഴങ്ങിടുമ്പോൾ 



അസുരപാനത്തിന്റെ ലഹരിയെൻ സിരകളി 

ലെങ്ങെങ്ങുയുമഗ്നിയായ് പെയ്തിടുമ്പോൾ 



ഉരുൾപൊട്ടിയൊഴുകിപ്പതഞ്ഞുപോമീത്തിര 

നടുവിൽ നിൻ രോദനമലിഞ്ഞിടുമ്പോൾ 



അറിയുവാനായില്ലയപരാധിയാണു ഞാനൊ

രുപൂമരത്തിലെപൂക്കൾ നമ്മൾ 



ഒരുമിച്ചുനാംപൂത്തുകായ്ച്ചുവിരിഞ്ഞ, തായ് -

മരമിന്നുകാറ്റിലുലഞ്ഞുനില്പ്പൂ 
 


 ദീപക് ജി നായർ