ജനലഴിയില്‍നിന്നും
വഴിയിലേക്ക് നീട്ടി വച്ച കരിന്തിരിക്കണ്ണുകള്‍

മറവിയിലേക്ക് മറിച്ചിട്ട അമ്മിഞ്ഞപ്പാല്‍ മണം

ഇരുട്ടുമുറിയില്‍  നെഞ്ചിന്‍കൂട്  കത്തിപ്പുകച്ച
കുന്തിരിക്കത്തിന്‍ മരണമണം.

ദീപക് ജി നായര്‍


 

പുതുവർഷത്തിൽ 
             പുനർജ്ജനിക്കുന്ന 
                                            സ്വപ്‌നങ്ങൾ 

ചിതലെടുത്തൊരെൻ ഭൂതകാലത്തിന്റെ
ചുമടുതാങ്ങിത്തളർന്നിരിക്കുമ്പൊഴും
ചിറകടിച്ചെങ്ങു പായുന്നു കാലമേ
തിരികെ നല്കുകെൻ ചായങ്ങളൊക്കെയും.

ഇനി മറിയ്ക്കാത്ത പുസ്തകത്താളുകൾ-
ക്കിടയിലെന്തെനിയ്ക്കായ്‌ നീ കുറിച്ചുവോ
കൊടിയ വേനലോ, കണ്ണീർത്തടങ്ങളോ?
കുളിരു തേവുന്ന തണ്ണീർക്കുളങ്ങളോ ?

കവിത പൂക്കുന്ന കാവ്യാങ്കണത്തിലെ
കവനഹാരം കൊരുക്കുവാനക്ഷര -
ക്കളരിതന്നിൽ ഹരിശ്രീ കുറിച്ചൊന്നു
പുലരുവാൻ കാത്തിരിക്കയാണിപ്പൊഴും.

ഇടറിവീഴുന്നുറക്കത്തിലേക്കു നൽ-
ക്കനവിലുണരുന്ന പുലരിയിൽ, പൂക്കളായ്
പുനർജ്ജനിക്കുന്നു, പൂത്തുമ്പിയായ് മധു-
നുകരുമാനന്ദ ശലഭങ്ങളായ് മനം.

ഇതളടർന്നു  വീഴുന്നൊരീ വർഷത്തി-
നിടയില്‍ വീണു മരിച്ച കിനാവുകള്‍-
ക്കുയിരുമായ് വരും പുതുവത്സരത്തിന്റെ
വരവു കാത്തിന്നുണർന്നിരിക്കുന്നു ഞാൻ .

ദീപക് ജി നായർ

കേഴുന്ന പിതൃത്വം

കേഴുന്ന പിതൃത്വം
-------------------------------
കണ്ണുനീർ വീണു പടർന്ന തന്‍ കണ്ണട, ഊരി -
ക്കരങ്ങളാല്‍ ഇമകള്‍ രണ്ടും,
പൊത്തിപ്പിടിച്ചൊന്നു, പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുവോ?
കൊത്തിപ്പടുത്ത ശിലാശരീരം.
കാല്ക്കലായ് അർപ്പിച്ച കപടപുഷ്പങ്ങളിൽ,
ഒരുതുള്ളി കണ്ണീരുതിർന്നലിഞ്ഞോ?
ചർക്കയില്‍ നീ നൂറ്റെടുത്ത സംസ്കാരമി-
ന്നര്‍‍ഥമില്ലാതായ് പൊലിഞ്ഞടങ്ങി
നഗ്നപാദത്താൽ നടന്നു വിതച്ചതാം
നന്മ തൻ വിത്തുകൾ നാടിതെങ്ങും
ചെന്നിണം തൂകുവാനായിരുന്നില്ലെന്നു
ചൊല്ലുവാനായുന്നിതാത്മനോവാല്‍.
ആട്ടിയകറ്റിയ പാശ്ചാത്യ സംസ്കൃതി-
യ്ക്കാരാധ്യവൃന്ദങ്ങളേറിടുമ്പോള്‍,
എന്തിന്നു വേണ്ടി നാം പടനയിച്ചു?
അടരാടി മരിച്ചതുമാര്‍ക്കു വേണ്ടി?
അരുത്‌, വിളിക്കരുതെന്നെപ്പിതാവെന്നു
കേഴുന്നിതാ വൃദ്ധബിംബമിന്നും ..

ദീപക് ജി നായര്‍

മഞ്ഞുതുള്ളി

മഞ്ഞുതുള്ളി

വെയിലേറ്റു വാടിത്തളര്‍ന്ന പൂവിതളിലൊരു
കുളിരേകി വീണൊരെന്‍ മഞ്ഞുതുള്ളീ
ആരു പറഞ്ഞൂ! നിന്‍ കാതിലീ നൊമ്പരം,
ആരോരുമില്ലാതിരുന്ന നേരം.
ഇനിയും വിടര്‍ന്നിടാ മൊട്ടുകള്‍ തന്‍ നീല -
മിഴികളില്‍ നോവായ്‌ പടര്‍ന്നതെന്തേ!
തേന്‍കൂടു വറ്റിച്ചകന്ന പൂമ്പാറ്റകള്‍
തേടുന്നു നിന്നിലും മധുകണങ്ങള്‍.
നെഞ്ചിലായ് എരിയും നെരിപ്പോടില്‍ വീണു ,സ്വയ-
മെന്തിനായ് മൃത്യു വരിച്ചു നീയും
ഇതളില്‍ നിന്നൂര്‍ന്നു വീണായിരം മുള്ളുകള്‍-
ക്കിടയിലൊരു നിണമായുറഞ്ഞതെന്തേ?
ഒടുവിലീ വരളുന്ന വേനലില്‍ ദാഹമോടു -
ഴറുന്ന തീനാവു നീട്ടി നില്‍ക്കും
ചുടുമണ്ണില്‍ വീണലിഞ്ഞകലുന്ന നിന്നിലെന്‍
പ്രണയം മരിയ്ക്കുന്നു മഞ്ഞുതുള്ളീ...

ദീപക് ജി നായര്‍

 

മോക്ഷം

മോക്ഷം

ഭ്രാന്തനെന്നു വിളിക്കുവാനാരാണ്,
ഭ്രാന്തനല്ലാത്തതെന്നു നിനയ്ക്ക നീ
ഭാരമോരോന്നിറക്കിച്ചുമന്നു നാം
ഭാഗ്യമൊന്നേ തിരഞ്ഞു പോം മണ്ണിതില്‍.

ഭാണ്ഡമൊന്നൊന്നെടുത്തു നാം ജീവിത
കാണ്ഡമോരോന്നു താണ്ടിപ്പലേവഴി
മൂഡ്ഡസ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടൂ, പരസ്പ്പരം
ഗാഡ്ഡബന്ധങ്ങളാല്‍ സ്വയം ബന്ധിതര്‍.

ദേഹദേഹിതന്നന്തരം തേടി നാം
ദ്വേഷരോഷങ്ങളെല്ലാമടക്കി നല്‍ -
ദാഹമോടലഞ്ഞന്തിയില്‍, പുക്കുവാന്‍
ദ്വാരകാനാഥസന്നിധി തന്നിലായ്.
ഭാഷവേഷങ്ങളെല്ലാം ക്ഷരം, പരം
മോക്ഷമാണെന്നറിക നീ സന്തതം
സാക്ഷിയാകുവനല്ല സത്ക്കര്‍മ്മമോ-
ടക്ഷരത്തിലേക്കെത്തുവാനാകണം.

ദീപക് ജി നായര്‍

പിടിതരാതെ വെട്ടിപ്പറക്കുന്ന തുമ്പികള്‍ക്കു പിന്നാലെയെന്ന പോലെ, ഓര്‍മ്മകളെ എത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള ആയാസങ്ങള്‍ക്കിടയിലാണ് ഞാനും മറവിയെന്ന മഹാമാറാലയെ ശപിച്ചു പോയത്...

എത്ര തട്ടിക്കുടഞ്ഞിട്ടും ചിന്തയിലേക്ക് വേരാഴ്ത്തി തലയുയര്‍ത്തി നില്ക്കുമ്പോള്‍ ഇനിയെന്തു ശാപമോക്ഷത്താല്‍ ഈ ഓര്‍മ്മകളെ ഞാന്‍ എരിച്ചടക്കും......  

ദീപക് ജി നായര്‍

ഒരു ചെറുനോവിനാലന്നെന്റെ ഹൃദയമാം
ശിലയില്‍ നീ വെറുതേ കുറിച്ചിട്ടൊരോര്‍മ്മകള്‍
തിരയടങ്ങാതാര്‍ത്തലച്ചടിക്കുന്നെന്റെ
സിരകളില്‍ ലഹരി പടര്‍ന്നൊരീ സന്ധ്യയില്‍

നിറയൗവ്വനത്തിന്റ മധുരം തുളുമ്പുന്ന
നറുമലരായ്, നിലാവൊഴുകുന്ന രാത്രികള്‍.
കനവിന്‍ മണല്‍ക്കോട്ടകെട്ടി എന്‍ മനസ്സിന്റെ
പുകയുന്ന ചൂളയില്‍ ചുട്ടുറപ്പിച്ച നാള്‍.

ഇരുളിന്റെ മറവില്‍ നിന്നിരതേടി,
കരയിലേയ്ക്കലിയുവാനണയുന്ന
തിരപോലെ വന്നതും,
എരിയുന്ന വേനലില്‍ പൊഴിയുന്ന മഴപോലെ
ഉരുകുന്ന നെഞ്ചിന്‍ തുടിപ്പായതും,
തിരികെയെന്നണയുമെന്നറിയാതെ
വിടപറഞ്ഞകലുന്ന തിരപോലകന്നതും,
ഓര്‍മ്മതന്‍ തിരയായ് അലച്ചാര്‍ത്തടിക്കുന്നു,
സിരകളില്‍ ലഹരിപടര്‍ന്നൊരീ സന്ധ്യയില്‍, പിന്നെയും.

ദീപക് ജി നായര്‍