പട്ടം

പട്ടം
--------------------------------------
പട്ടം കണക്കെയാണെന്റെ ബാല്യം
നൂലു കെട്ടി വലിച്ചിരുന്നെന്റെയച്ചൻ
ഞെട്ടറ്റ പൂ പോൽ കൊഴിഞ്ഞിടാതെ, വിണ്ണിൽ
തത്തിക്കളിച്ചോരെൻ പുണ്യകാലം
കാറ്റിന്റെ താളത്തിലാടി മെല്ലെ, സൂര്യ-
ഗോളത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു ചെല്ലാൻ
അച്ഛന്റെ കൈവലിക്കൊപ്പമായ് പിന്നെയും
ആകാശതീരങ്ങൾ താണ്ടിടുമ്പോൾ
സത്വരം പട്ടമാം എന്റെ പ്രാണൻ വിട്ടു
സത്യലോകം തേടി എന്റെ താതൻ
കാറ്റും മഴക്കാറുമേറിടുമ്പോൾ , വാനിൽ
ദിക്കറിയാതെ പറന്നിടുമ്പോൾ
ഓർമ്മ തൻ നൂലിനാൽ പിന്നെയും ബന്ധിച്ചു
ഓരോ വഴിയും തെളിച്ചു താതൻ
ബന്ധനമല്ലിത്, ബന്ധങ്ങൾ തൻ നൂലു
പൊട്ടിച്ചിടാതെ പറന്നുയരാം.

ദീപക് ജി നായര്‍

ബാല്യം

ബാല്യം 

മണലിൽ വിരൽ കൊണ്ടു തീർത്ത രൂപങ്ങളെ
അക്ഷരമെന്നോതി പഠിപ്പിച്ച കളരിയിൽ
അക്കങ്ങൾ, വാക്കുകൾ, അക്ഷരമാലകൾ
അവിടെ തുടങ്ങുമെന്നറിവിന്റെ  ബാല്യം
ചിട്ടയായുള്ളോരു ശിക്ഷണക്കളരികൾ
ചട്ടം നിരത്തിയ ചിത്രങ്ങളും പിന്നെ
ചട്ടമ്പിമാരെന്റെ കൂട്ടുകാരും ...
അച്ചനുറങ്ങാന്‍ കിടക്കുന്ന തക്കത്തില്‍
അമ്മയ്ക്കൊരുമ്മയയും നല്‍കി കളിക്കുവാന്‍
പമ്മി പറക്കുന്ന പാടവരമ്പുകള്‍
കുട്ടിയും കോലും കളിക്കുവാന്‍ കൂട്ടരേ
കാത്തു മുഷിഞ്ഞങ്ങിരിക്കവേ കല്ലുകള്‍
കവണയില്‍ കോര്‍ത്തെറിഞ്ഞടരുന്ന മാങ്ങകള്‍
അതു കല്ലില്‍ വച്ചിടിച്ചുപ്പിലൊന്നൊപ്പിയിട്ടതു
നുകര്‍ന്നാര്‍ക്കുന്ന വികൃതിയാം  ബാല്യം
പുസ്തക സഞ്ചിയില്‍ പലതായ് മടക്കിയ
കുട നിവര്‍ത്താതെയാക്കുളിരുന്ന മഴ നന -
ഞ്ഞൊട്ടിയൊരുടുപ്പുമായ് നനവുള്ള ബാല്യം
ഇന്നു നാം  അറിയുന്നില്ലിന്നിന്‍ മഹത്വം
ബാല്യത്തിലറിഞ്ഞീല ഞാനെന്‍ ബാല്യത്തെയും

ദീപക് ജി നായര്‍

പറയുവാന്‍ ബാക്കിവച്ചത്

പറയുവാന്‍ ബാക്കിവച്ചത് 

നിന്നോടു പറയുവാനുള്ളതെല്ലാം,നിന-
ച്ചെന്നെന്നുമരികിൽ ഞാൻ വന്നിരുന്നു
മുന്നിൽ  നിറചിരിയായി നീയെത്തവേ
മനസ്സില്‍ നിന്നെല്ലാം മറഞ്ഞു പോകും.
നിന്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പാടിയില്ലിതുവരെ
നിൻ പ്രേമകാവ്യങ്ങളെഴുതിയില്ല
നിന്നിലലിഞ്ഞു ഞാൻ നീയായി മാറവേ
എന്തിന്നു വേണ്ടിയീ കപട കാവ്യം
നീയില്ല, ഞാനില്ല നാമെന്ന സത്യത്തി
ലാകെ മുളച്ചതീ മൊട്ടു മാത്രം.
മൊട്ടു വിരിഞ്ഞു പൂവാകുന്നതിൻ മുൻപേ
ഞെട്ടറ്റു വീഴാതിരിക്കുമെങ്കിൽ,
ഒരു മരക്കൊമ്പിലന്നൊരുമിച്ചു പൂക്കളായ്
ഒരു നല്ല കാവ്യം രചിച്ചിടാം ഞാൻ.

ദീപക് ജി നായര്‍

ഭ്രാന്തി

ഭ്രാന്തി 

എവിടെനിന്നോ വന്നു,
എവിടെക്കോ ഒഴുകുമീ
പാത തന്നോരത്ത്,
ശൂന്യ മനസ്സുമായ്
കല്ലു കളിക്കുന്ന പെണ്‍കിടാവ്‌ ,
ഇവൾ  തന്റെ പേരാണു ഭ്രാന്തി

ഭ്രാന്തില്ലാ ഭ്രാന്തി

ഭ്രാന്തമാം മനസുകൾക്കിടയിലൊരു ഭ്രാന്തിയായ്
ജീവിത നാടകത്തട്ടിൽ കളിക്കുന്ന ,
നടിയാണിവൾ, കൊച്ചു ഭ്രാന്തി


കല്ലുകൾ താണു പൊങ്ങുന്നതിന്നൊപ്പിച്ചു
കണ്ണും തലയും കുലുക്കി
സത്വരം കയ്യാൽ പിടിച്ചതു പിന്നെയും
വിണ്ണിലെറിഞ്ഞു കളിച്ചു ...

കാണികളെല്ലാം  വഴിയോരക്കാഴ്ച പോൽ
കാണാതെ കണ്ടു പോകുന്നു

ഒട്ടിയാ വയറിലൊരു പശിയാം വിഷസ്സർപ്പ
ശീല്ക്കാര സ്വരമിന്നുയർന്നു
അപ്പൊഴും കണ്‍കളിൽ കവിത വിരിച്ചവൾ
കല്ലു കളിച്ചു രസിച്ചു ...

അച്ഛനെ, അമ്മയെ , കുഞ്ഞനുജത്തിയെ
കണ്ടതായുള്ളോരു ഓര്മ്മ മാത്രം
ഓർമ്മകളെല്ലാം നിറമുള്ളതാണവൾക്കാകെ
നിറമുള്ളതോർമ്മ മാത്രം

ഓർമ്മകളിൽ പൂത്തുലഞ്ഞവൾ
ഓമനപ്പൂമുഖം മെല്ലെ വിടർന്നു വന്നു
പെറ്റിട്ടതല്ല, അനാഥയായീ മണ്ണിൽ
പൊട്ടി മുളച്ചവളല്ല
സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഗർഭം ധരിച്ചമ്മ നല്കിയ
പുണ്യമാണിവൾ തന്റെ ജന്മം


ദീപക് ജി നായര്‍

രാമഴ

രാമഴ 

ആകാശക്കൂടു പൊളിച്ചു
ആനന്ദ  കുളിർ മഴയെത്തി
ആശകൾ തൻ ചിറകടിയേറ്റം
ആമോദത്തിര തിറയാട്ടം

പച്ചിലയില്‍ കുളിരു നിറച്ചു
പച്ചപ്പുല്ലാര്‍ത്തു ചിരിച്ചു
പലതുള്ളികള്‍ വീണക്കമ്പികള്‍
പടിതാണ്ടി  പാണത്തുടികള്‍


ഇടവഴിയില്‍ മണ്ണു മണത്തു
ഇടനെഞ്ചില്‍  കനവു നിറഞ്ഞു
ഇടവത്തിന്‍ രാമഴ പൂമഴ
ഇടനാഴിയില്‍ ശ്വാസപ്പെരുമഴ

നിറദീപമുണര്‍ന്നു ചിരിച്ചു
നടതാളം ചൊല്ലിയടുത്തു
നല്ലെണ്ണ മണത്തിന്‍ മത്തില്‍
നക്ഷത്രക്കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി

നിഴലുകള്‍ തന്‍ നിശ്വാസങ്ങള്‍
നിലവറയില്‍ നിദ്രയുറങ്ങി
നിലവിളക്കിലെരിഞ്ഞൊരു നാളം
നിലവിളിയില്ലാതെ മയങ്ങി

ഇടിവെട്ടിപ്പെയ്യും മഴയുടെ
ഇടതാളം പാതിമുറിഞ്ഞു
ഇറയത്തൂന്നിരുകാലടികള്‍
ഇലചൂടി, ഇടവഴി താണ്ടി

കിളി

കൂടുവിട്ടു പരന്നകലുമാക്കിളി
കൊഞ്ചലെന്നിനി കേൾക്കുമെന്നോർത്തു ഞാൻ
ആർത്തനായ് നിന്നു നിശ്ചലം ആ മര-
ച്ചോട്ടിലായ് അവൾ തന്റെ കൂട്ടിന്നു കീഴിലായ്.

ഹരിതഭംഗി വിരിച്ചൊരാ പ്പൂമര
ശിഖരമൊന്നിൽ ഞാനാദ്യമായ്ക്കണ്ടതും,
ചിറകടിച്ചു പറക്കുമാസ്സ്വന -
ലഹരിതന്നിലലിഞ്ഞിരുന്നതും,
അരികിലാമരക്കൊമ്പിലിരുന്നവൾ
തലചെരിച്ചൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞതും,
കുറുകി ആദ്യമായ് മൌനം  വെടിഞ്ഞതും,
കനവു നല്കിയെൻ ഹൃത്തിൽ പതിഞ്ഞതും,
കുളിരു പെയ്തൊരാ രാവിലൊരു പൂവിന്റെ
മധുരമെന്നിലേക്കിറ്റിച്ചു തന്നതും,
ചിറകു നീർത്തിയാ മെയ്ച്ചൂടിനാലെന്റെ
കുളിരകറ്റിയാ കൊക്കുകൾ ഉരുമ്മിയും
നറുനിലാവിന്റെ ചില്ലയിലിരുന്നവൾ
നനവിലൊട്ടിയാച്ചിറകു കുടഞ്ഞതും,
മനസ്സിലോര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായ് തന്നവള്‍
മലകള്‍ , കാടുകള്‍ താണ്ടിപ്പറന്നു പോയ്‌
കവിതയായ് നിനക്കേകാം പുനര്‍ജ്ജന്മമ-
തിലുണര്‍ത്തുപാട്ടായ് നിന്റെ കുറുകലും .

കാമം

കാമം 

കുഞ്ഞുവയർ വിശന്നേങ്ങിക്കരഞ്ഞിടും
കുഞ്ഞിനെ തോളിലുറക്കി മെല്ലെ
കാലണയ്ക്കായി കരം നീട്ടിയാനിര-
ത്താകവേ കാൽ വലിച്ചേന്തി നീങ്ങും
കാതരയാണവളമ്മയാണാമനസ്സാ-
കവേ നീറുന്ന കനവു മാത്രം

ചേല തൻ തുമ്പാൽ തടുത്തവൾ
മാറിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്നെത്ര കൂരമ്പുകൾ
ഒട്ടിയാവയറുകൾ കാണാതെ കണ്ണുകൾ
തെറ്റി തെറിക്കുന്നിടങ്ങളെല്ലാം
കാണാതെ കണ്ടവൾ നാണം മറയ്ക്കുവാൻ
കീറിയ ചേല വലിച്ചൊതുക്കി

നാണയത്തുട്ടിനായ് നീട്ടിയാക്കൈകളിൽ
നാണമില്ലാതവർ തൊട്ടു മെല്ലെ
നാരിയല്ലെങ്കിലും സാരിയുടുക്കുകിൽ
കാമം മുളയ്ക്കുന്ന കാട്ടുജന്മം!


ദീപക് ജി നായര്‍