നിന്നിലേക്കു മാത്രം മനസ്സിനെ കൂര്‍പ്പിച്ചു വയ്ക്കുമ്പോളെല്ലാം,
നിനക്കു പിന്നില്‍ ഞാനൊളിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയ നിഴലുകളിലേയ്ക്ക്
അത് അറിയാതെ തെന്നിപ്പോകുന്നു...

ദീപക് ജി നായര്‍

ചുറ്റും ചീറിപ്പാഞ്ഞ കല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍
ഒരഭ്യാസിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്നൊരു പുളിമരം..
പുളികിട്ടാത്ത അമര്‍ഷം തീര്‍ക്കുവാന്‍
അതിന്റെ കൈത്തണ്ടയിലൊരൂഞ്ഞാലു കെട്ടിയാടി ഞാനും..

ആടിത്തളരുമ്പോള്‍ ഒരു പുളി താഴേയ്ക്കിട്ടു തന്ന്
നാളെയും വരണമെന്നൊരു മൗനയാത്രാമൊഴി...
...

ഇപ്പൊഴും ഒരു പുളി എനിയ്ക്കായി മാറ്റിവച്ച്
കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം, വിലവാങ്ങി വിറ്റകന്നതറിയാതെ
എന്റെ മുത്തശ്ശിപ്പുളിമരം..

ദീപക് ജി നായര്‍

കാതില്‍ത്തറച്ച അസ്ത്രം കണ്ണിലൂടെ
ഊരിയെടുത്ത് തലയിണയിലേയ്ക്ക് ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുമ്പോഴും,
ആടിത്തളര്‍ന്നുറങ്ങും മുന്‍പേ ഒരു പകര്‍ന്നാട്ടത്തിനു കൂടി
ഊര്‍ജ്ജം ബാക്കി വയ്ക്കുമ്പോഴും,
ബന്ധങ്ങളെ മൗനത്തിന്റെ
കടിഞ്ഞാണിട്ടു കൂടെ നിര്‍ത്തുന്നുണ്ട് സ്ത്രീ..

ദീപക് ജി നാ‍യര്‍

തെറ്റ് തെറ്റെന്നുരച്ചു കൊണ്ടെപ്പൊഴും
ചുറ്റിലക്കം നിരത്തിപ്പൊതുജനം
ബന്ധുമിത്രാദിയത്രപോരാഞ്ഞ-
ച്ഛനമ്മസോദരീസോദരന്മാരിവര്‍
തെറ്റുചെയ്തിടാതാരുണ്ടുലകിതില്‍?
തൊട്ടറിഞ്ഞവരാണുനാമഗ്നിയെ!
കുറ്റമേറ്റു ഞാന്‍ മാപ്പിന്നിരന്നിടാം
കുറ്റമറ്റതാം മാര്‍ഗ്ഗം തെളിക്കുകില്‍.

ദീപക് ജി നായര്‍

നാടതിന്റെ ജനനായകന്നു മതി
നാരിഴയ്ക്കു ഗതി തെറ്റുകില്‍
നേരതിന്നു മറതീര്‍ത്തുരയ്ക്കു-
മിതുപോലസത്യമിതു സത്യമേ!

ദീപക് ജി നായര്‍

ആകാശത്തുനിന്ന് താഴേക്കിട്ട ഒരു വെള്ളിനൂലില്‍
ഊഞ്ഞാലുടന്നതിനിടെ അറിയാതെ വന്നു വീണതാകാം ഈ കൂട്ടില്‍...

അടുത്ത മഴയില്‍ അതേ വെള്ളിനൂലില്‍ ഒറ്റക്കയ്യാല്‍ ആടി വീണ്ടും തിരികെ പോകണം...

മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ നക്ഷത്രങ്ങളോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞ്..

ഒരുമിച്ചൊരു തിരിച്ചുപോക്ക്, ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ട്...

ദീപക് ജി നായര്‍

വരാനിരിക്കുന്ന പകലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആവലാതിയാല്‍ ,
ഒരു സൂര്യബിംബം കണക്കെ നാലുപാടും ചിന്തകളുടേയും ഭയത്തിന്റെയും രശ്മികള്‍ പായിച്ച് , സ്വയം കത്തിയെരിഞ്ഞ് , ഒടുവില്‍ എല്ലാം വെറുതെയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന സന്ധ്യയില്‍ ഇരുട്ടിന്റ പുതപ്പുമറയില്‍ ശാന്തമായൊരുറക്കം..

ദീപക് ജി നായര്‍