Monday, July 21, 2014

അഹന്ത

അഹന്ത
------------------
ഞെട്ടറ്റു വീണു ഞാന്‍ മണ്ണില്‍ പതിക്കവേ
പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു പൂക്കളെല്ലാം
ഒട്ടുനാള്‍ മുന്‍പൊരു മൊട്ടായിരുന്നു ഞാന്‍
പൊട്ടിവീണെത്രയോ കൊച്ചുപൂക്കള്‍!
കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മിത്തുറന്നു ചിരിച്ചു ഞാന്‍
മണ്ണില്‍പ്പതിച്ചവര്‍ ഭാഗ്യഹീനര്‍.
വിണ്ണുപൊഴിച്ചോരീ കണ്ണീര്‍മഴത്തുള്ളി-
തന്നില്‍ ഒലിച്ചുപോയ് ആ സുമങ്ങള്‍ ..
കണ്ടും, ചിരിച്ചും, കളിപറഞ്ഞും, ചെടി-
ത്തണ്ടിലായ് തണ്ടോടുലഞ്ഞു കാറ്റില്‍.
കാറ്റിന്‍ ഗതിയൊന്നു മാറി, കരിനിഴല്‍
വീഴ്ത്തി, മദം പൂണ്ട കരികണക്കേ,
വേട്ടമൃഗം പോലെയെന്‍ ചെടിത്തണ്ടിലേ-
ക്കാര്‍ത്തിയായ്, വീശിയടിച്ചു വേഗാല്‍
ഞെട്ടിത്തരിച്ചു വിറച്ചു നില്‍ക്കേയെന്റെ
ഞെട്ടറ്റു പോയ്‌, നിപതിച്ചു മണ്ണില്‍.
വിണ്ണുമീ മണ്ണും ചിരിച്ചുരസിക്കവേ
കണ്ണില്‍ നിന്നിറ്റുവീണെന്നഹന്ത.
    
ദീപക് ജി നായര്‍ 

Saturday, July 5, 2014

യാത്രാമൊഴി

യാത്രാമൊഴി
--------------------------
പോകുവാന്‍ ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങാം, പുലരും മുന്‍പാരുമേ
അറിയാതെ പോകണം തിടുക്കത്തില്‍.
ആവതില്ലനവധി നോട്ടങ്ങള്‍, ചോദ്യങ്ങളും,ആധിയാല്‍
നിറയും നിന്റെ മിഴികളും കണ്ടീടുവാന്‍ .
ഓലതന്നുണങ്ങിയ കീറുകള്‍ക്കിടയിലായ്,തേങ്ങലിന്‍
കണ്ണീര്‍മഴ മുത്തുകള്‍ പൊഴിക്കുന്നു.
തോളിലായ് തൂങ്ങും  തുണി സഞ്ചിയില്‍ നിറയ്ക്കുവാന്‍,
കീറാത്തതായിട്ടൊന്നും ഇല്ലയെങ്കിലും, നെഞ്ചില്‍
താങ്ങാത്ത ഭാരത്തിന്റെ സഞ്ചിയും മുറുക്കിഞാന്‍
കാണാത്ത ലോകത്തേക്കായ് ഗമിക്കാന്‍ തുടങ്ങട്ടെ..
അമ്മതന്‍ കാലില്‍ തൊട്ടു കണ്‍കളില്‍ നിറയ്ക്കട്ടെ
കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിത്തൂവല്‍ ഒന്നു ഞാന്‍ എടുക്കട്ടെ
നിന്റെയാ നെഞ്ചിന്‍ ചൂടില്‍തിളയ്ക്കും സ്നേഹത്തിന്റെ
നൊമ്പരപ്പൂന്തേന്‍ മധു ഒന്നു ഞാന്‍ രുചിക്കട്ടെ
ഭീരുവായ് മുദ്രചാര്‍ത്തിമറക്കാം നിനക്കെന്നെ
ധീരയായ് വാഴാന്‍ മമമംഗളാശംസകള്‍ ..

ദീപക് ജി നായര്‍ 

Saturday, June 21, 2014

കാമിനി

കാമിനി
---------------
നന്ദിചൊല്ലി പിരിഞ്ഞിടാന്‍  മാത്രമായ്
നിന്ദ്യരെന്തിന്നടുത്തു നാമിത്ര നാൾ
സന്തതമല്ലറിയുന്നുവെങ്കിലും
അന്തികത്തെന്നുമുണ്ടായിരിക്കുവാന്‍
അന്തരേ കൊതിക്കുന്നു ഞാന്‍ നിന്‍ മുഖം
ചന്ദ്രിക തേന്‍ നിലാവിറ്റിച്ചു നിന്‍മുഖ
കാന്തിയെത്തെല്ലൊന്നുണര്‍ത്തുമീ രാത്രിയില്‍
മന്ദസ്മിതം ചൊരിഞ്ഞല്ലയോ കാമിനീ
അന്തരംഗത്തിന്‍ തുടിപ്പുകള്‍ ഏറവേ
ചന്ദനലേപനം ചെയ്ത നിന്‍ നെറ്റിയില്‍
സുന്ദരീ, പടരും വിയര്‍പ്പിന്‍ കണങ്ങളെ
ചന്തത്തില്‍ ഞൊറിവിട്ടുടുത്ത നിന്‍ ചേലതന്‍
കോന്തലകൊണ്ടുതുടച്ചു നീ നില്‍ക്കവേ
മന്ദാരമലരമ്പു കണ്ണാല്‍ തൊടുത്തെന്‍റെ
കാന്തേ, കടാക്ഷമിതു താങ്ങുവാനാകാതെ
കാന്തനാമെന്‍ ചൊല്ലു കേള്‍ക്കൂ മനസ്വിനീ
താന്തയായ് എന്തിന്നകന്നു നില്‍ക്കുന്നു നീ
സന്തോഷസന്താപമെല്ലാം പരസ്പര-
മന്തിയോളം വരെ തമ്മില്‍ പകുത്തിടാം
ഹന്ത കൃതാന്തപുരം പൂകിടും വരെ
സ്വന്തമായെന്നുമിരിക്കാം നമുക്കു നാം

ദീപക് ജി നായര്‍










ജനിമൃതി

ഇനിയൊരല്പം തിടുക്കത്തിലാകണം
അവനിതന്നിലെയനന്ത സഞ്ചാരങ്ങൾ
ഇളയിലിനിയെത്ര കാതം നടക്കുവാൻ 
അറിയുകില്ലെന്നറിഞ്ഞു നാം എപ്പൊഴും
ഇടറി വീഴും വരേയ്ക്കും തളർന്നിടാ -
തൊടുവിലീ മണ്ണിലടിയുന്നിടം വരെ.
കരുതി മുന്നേറിയൊരു ചെളിക്കുണ്ടിലും
വഴുതിവീഴാതെയപ്പുറം കാണണം
ഉടലിൽ നീറും വ്രണങ്ങൾ പഴുത്തിടാം
ഉരഗ ദംശനമേറ്റു പിടഞ്ഞിടാം
ഉയിരുകാത്തുനീ അപ്പുറത്തെത്തണം
ഉലകജീവിതകാണ്ഡം കഴിക്കണം
ഇരുകരങ്ങളിൽ തൂങ്ങുമീ ഭാണ്ഡങ്ങൾ 
അതിൽ നിറയ്ക്കുക നന്മയും തിന്മയും
ഒടുവിലാനദിക്കരയിൽ നീ ചെല്ലണം
ഉടലുടുപ്പുകള്‍ ഊരിയകറ്റണം
ചുമലിലേറ്റിയ ഭാണ്ഡപിണ്ടങ്ങളെ
ഒരു തുലാസിലേക്കേറ്റിയളക്കണം
ജലവിതാനത്തിലൂടെ നിന്‍ ദേഹിയെ
ജനിമൃതിയ്ക്കു മേല്‍ മുക്തമാക്കീടണം

ദീപക് ജി നായര്‍






Saturday, June 14, 2014

ഇടവപ്പാതി

ഇടവപ്പാതി
------------------
ഇടവമാസത്തിലെ കുളിരുന്ന  മഴയിലെൻ
ഇറയത്തിരുന്നു ഞാൻ കണ്ടു
ഇലകൾ തൻ കവിളിണയിലിറ്റിറ്റു വീഴുന്ന
ചെറുമണി
ത്തുള്ളിക്കു നാണം
വിടരാതെ നിന്ന പൂമൊട്ടിന്നു ചുംബന
ക്കുളിരേകിയുതിരും കണങ്ങൾ
കവിയുന്ന പുഴതന്റെ ഓളങ്ങളിൽ കൊച്ചു
കവിതയായ് ഉലയുന്ന തോണി
മുടിയിൽ നിന്നൂറുന്ന തേൻമാരി തൻ മുത്ത്‌
മടിയിലേക്കിറ്റിച്ചു വീഴ്ത്തി
ഉടയാത്തൊരുടലോടെ മണിമുത്തു പൊഴിയുന്ന 
വടിവിൽ  നിറഞ്ഞു  നീ നില്ക്കെ
ഇനിയേതു സ്വർഗ്ഗം തിരഞ്ഞു നാം പോകണം
ഇവിടമല്ലാതേതു സ്വർഗ്ഗം ...

ദീപക് ജി നായര്‍ 

ഒറ്റ ചോദ്യം

ഒറ്റ ചോദ്യം 

നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരം
എന്തു നൽകേണ്ടതെന്നറിവില്ലതിപ്പൊഴും
നിന്നു പിഴ്യ്ക്കുവാന്‍ മര്‍ത്ത്യരോരുത്തര്‍
ചെന്നു പെടുന്നെത്ര ജീവിതവീഥിയില്‍
നമ്മള്‍  കെട്ടീടുമീ വേഷങ്ങളാല്‍ ലോകം
നമ്മെ വിധിക്കുന്നൂ, നാമതുമാത്രമോ ?

ദീപക് ജി നായര്‍


മലയാണ്മ

മലയാണ്മ
-------------------------------
മല പെറ്റു പുഴ മണ്ണിൽ
ഒഴുകി പരന്നു.
പുഴ പെറ്റതൊക്കെയും
കടലമ്മ തിന്നു.
കടൽ മേലെ വലയെറിഞ്ഞു
ലയുന്ന തോണിയിൽ,
കുടല്‍സര്‍പ്പമിരതേടും
ഉദരങ്ങള്‍ മൂളി.
മലയുടെശിരോമുടി
മുറിച്ചെടുത്താരോ, ...
വിലപേശി വിറ്റു മല
തല ചുട്ടു നിന്നു.
പനിനീർ ചുരത്തിയൊരു
മല തന്റെ മുലകൾ,
കനിവറ്റു തോട്ട
എറിഞ്ഞുടച്ചാരോ.
പുഴയതിൻ അടിവയറു
മാന്തിക്കുഴിച്ചു,
മണൽ വിറ്റു മാളിക
പടുക്കുന്നിതെങ്ങും.
മലയില്ല പുഴയില്ല
മരങ്ങളും ഇല്ലാ...
മലയാളമിതു ഭൂവില്‍
മറയുന്നു മെല്ലെ.

ദീപക് ജി നായര്‍